Αναρτήθηκε από: Τέκμωρ | Απρίλιος 21, 2011

Το βάθος της μνήμης

Το 1967 απείχε από το 1940 µόλις 27 χρόνια. Το 2011 απέχει από το 1967 συναπτά 44. Και µόνον όταν θυµηθώ πώς εγώ, έφηβος τότε, έβλεπα τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο µπορώ να καταλάβω τι σηµαίνει για τον σηµερινό έφηβο η δικτατορία των συνταγµαταρχών.

Για µένα, το έπος του σαράντα, η εφηβεία του δικού µου πατέρα, ήταν το ίδιο µακρινό µε όλα τα υπόλοιπα γεγονότα που µαθαίναµε στην Ιστορία.

Μπορεί να ήταν το τελευταίο που διδασκόµασταν στο µάθηµα, σίγουρα όµως ένα γεγονός που βρισκόταν έξω από τη δική µου βιωµατική εµπειρία. Ηταν το ποθετηµένο µερικές σελίδες παραπέρα από τα ∆ερβενάκια, αρκετές µετά τους απέραντους καταλόγους των βυζαντινών αυτοκρατόρων, στην άλλη άκρη από τον Περικλή και τον «χρυσούν αιώνα» του. Πόλεµος δεν γινόταν το 1967, ή κι αν γινόταν ήταν «ψυχρός», οι ανάπηροι είχαν άδεια περιπτέρου και η πείνα της Κατοχής ήταν απίστευτη και αδιανόητη. Για τον σηµερινό έφηβο, αυτόν που φωνάζει πως η Ελλάδα είναι αστυνοµοκρατούµενο κράτος, η Ελλάδα των συνταγµαταρχών είναι ό,τι ήταν για µένα τα µπλόκα της Κατοχής – αυτά από τα οποία ξεγλιστρούσαν ο Γιώργος Θαλάσσης, ο Σπίθας και η Κατερίνα. Γιατί δεν ξέρει τι θα πει πραγµατική αστυνοµοκρατία, τι θα πει να βρίσκεσαι αντιµέτωπος µε πέντε ηλίθια κτήνη που σε βρίζουν και σε µπαγλαρώνουν χωρίς να µπορείς να πεις κουβέντα. ∆εν µπορεί να φανταστεί πώς είναι να ζεις σε µια χώρα όπου η δικαιοσύνη απονέµεται από στρατοδίκες και για την έκδοση διαβατηρίου χρειάζεται πιστοποιητικό κοινωνικών φρονηµάτων. Τι είναι να ακούς κρυφά BBC ή Ντοϊτσεβέλε.

∆εν τα γράφω για να υπενθυµίσω τον ηρωισµό της δικής µας εφηβείας. Καθόλου ήρωες δεν ήµασταν. Πέντε ταλαίπωροι ήµασταν και µερικοί από εµάς κατάφεραν να εξαργυρώσουν την τότε ταλαιπωρία µας µε τον προοδευτικό λυρισµό της µεταπολίτευσης.

Εκείνο που θέλω να πω είναι απλό. Ολα αυτά που µας φαίνονται αυτονόητα σήµερα, το διαβατήριο, το δικαίωµα να ακούς BBC στον υπολογιστή σου ή να λες τον αστυνοµικό «µπάτσο» χωρίς να περνάς στρατοδικείο, όλα αυτά τα χρωστάµε στην ευρωπαϊκή δηµοκρατία µας. Σε αυτή τη δηµοκρατία που όλοι µας τη θεωρούµε µειονεκτική. Σε αυτή την Ευρώπη που όλοι µας τη θεωρούµε καχεκτική.

Τα µεγαλοµανή ανθρωπάκια που τότε είχαν καθήσει στον σβέρκο µας ανήκουν στο παρελθόν. Το παρόν όµως ανήκει σε εµάς. Και επειδή τίποτε στη ζωή δεν είναι δεδοµένο – εκτός από τα κεκτηµένα δικαιώµατα της ΓΕΝΟΠ-∆ΕΗ – αν χρωστάµε κάτι στον εαυτό µας, ακόµη και οι κακοφορµισµένοι εξηντάρηδες έφηβοι, είναι να θυµόµαστε πως όλα αυτά που σήµερα θεωρούµε αυτονόητα κάποτε µας φαίνονταν αδιανόητα.

Γιατί, µε ή χωρίς αναδιάρθρωση, αυτά πρέπει να συνεχίσουµε να προστατεύουµε.

Ας θυµόµαστε πως όλα αυτά που σήµερα θεωρούµε αυτονόητα, κάποτε µας φαίνονταν αδιανόητα

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, από την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», της 21/4/2011

Advertisements

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: