Αναρτήθηκε από: Τέκμωρ | Φεβρουαρίου 12, 2012

Το Υ/Ω «ΠΑΤΡΙΣ». Ένα παραμύθι για μικρούς, ίσως και για μεγάλους!

Μια φορά κι έναν καιρό το πολυτελές υπερωκεάνιο «ΠΑΤΡΙΣ» ταξίδευε αγέρωχο στη μέση του ωκαενού. Οι επιβάτες της Α’, της Β’ αλλά και της Γ’ θέσης απολάμβαναν αμέριμνοι το ταξίδι και διασκέδαζαν μέχρι πρωίας, βέβαιοι ότι το πλοίο τους είναι αβύθιστο. Είχαν τη διαβεβαίωση ότι η «ΠΑΤΡΙΣ» εκτός από ωραία ήταν και ισχυρή! Ο πλοίαρχος, οι αξιωματικοί, το πλήρωμα, κι αυτοί καλοπερνούσαν! Ωστόσο δεν είχαν επιλεγεί για την αξία ή τη ναυτοσύνη τους, αλλά γιατί είχαν σπουδαίους φίλους στην Α’, τη Β’ ακόμα και στη Γ’ θέση, είχαν καλό οικογενειακό όνομα, δεν χαλούσαν χατήρια και έπρατταν με προθυμία αυτά που λαχταρούσαν οι επιβάτες.

Ο καιρός ήταν θαυμάσιος και κανένας δεν ανησυχούσε μήπως στραβά αρμενίζανε! Κάποιοι, λίγοι, ισχυρίζονταν ότι το περήφανο σκαρί δεν ήταν και τόσο γερό, το ραντάρ δε λειτουργούσε, τα όργανα ήταν σκουριασμένα, οι μηχανές σκάρτες, ορισμένοι εκ των ναυτών και αξιωματικών τεμπέλιαζαν  και ακόμα ότι οι σωστικές λέμβοι δεν ήταν αρκετές για να σωθούν όλοι, επιβάτες και πλήρωμα, σε περίπτωση ναυαγίου. Αμέσως τούτοι, οι λίγοι, γινόταν περίγελος των καταστρωμάτων και κανενός δεν ίδρωνε το αυτί! Απολάμβαναν το υπέροχο ταξίδι και τ’ αυτιά τους δροσίζονταν από το ελαφρό θαλασσινό αεράκι!

Αλλάζει όμως ο καιρός, να δυνατός αέρας, να κεραυνοί, να θεόρατα κύματα, ανησυχία μα και αμφιβολίες απλώθηκαν στη γέφυρα, τις καμπίνες, το μηχανοστάσιο, ακόμα και στα φινετσάτα σαλόνια της Α’ θέσης! Που πάμε, είμαστε σε καλά χέρια; Μήπως κινδυνεύουμε; Καμμία ανησυχία, είμαστε stand by, διαβεβαίωναν ο πλοίαρχος, οι αξιωματικοί αλλά και οι ναυπηγοί του «ΠΑΤΡΙΣ» που επέβεναν κι αυτοί στο υπερωκεάνιο!

Σα να μην έφτανε όμως η τρικυμία, ο παγωμένος Βορράς εξαπέλυσε από το απότατο βασίλειό του θεόρατα παγόβουνα, ίδια λευκά τέρατα, ίσια στη ρότα του καραβιού. Ωσπου μία μοιραία νύχτα, που η θύελλα λυσσομανούσε και ο άνεμος σφύριζε στις αντένες, ο ανατριχιαστικός κρότος της σύγκρουσης με το παγόβουνο συντάραξε το άτυχο πλοίο. Η παγωμένη θάλασσα έμπαινε ορμητική κατακλύζοντας τα αμπάρια και τα μηχανοστάσια. Τα στεγανά δεν λειτουργούσαν, σχέδιο δεν υπήρχε και το » ΠΑΤΡΙΣ» άρχισε να βυθίζεται αργά και βασανιστικά.

Επιβάτες και πλήρωμα έτρεχαν πανικόβλητοι στους αλουέδες, ουρλιάζοντας «χανόμαστε»! Κάποιοι φώναζαν «ο σώζων εαυτόν σωθείτω», άλλοι: «πρώτα τα γυναικόπαιδα»! Οι πλούσιοι της Α’ θέσης έτρεχαν στις καμπίνες τους να μαζέψουν τα χρυσαφικά και τα διαμαντικά τους. Ο πλοίαρχος τα είχε χαμένα! Αλλοι έλεγαν ότι φταίει το πλήρωμα, άλλοι ότι φταίνε αυτοί που διάλεξαν το πλήρωμα, άλλοι πως αιτία είναι το ίδιο το πλοίο που ήτανε σαπάκι,  πολλοί μουρμούριζαν πως για όλα υπεύθυνο ήταν το παγόβουνο! Εκείνοι που προειδοποιούσαν, όταν ο καιρός ήταν ακόμη καλός, ισχυρίζονταν πως δικαιώθηκαν! Κάποιοι ξεφώνιζαν πως από καιρό έπρεπε να έχουν αναλάβει το κουμάντο του περήφανου «ΠΑΤΡΙΣ» οι πιό δραστήριοι επιβάτες της Γ’ θέσης, ότι η ασφαλής ρότα δεν ήταν προς δυσμάς μα προς ανατολάς και πως δεν ήταν αργά για τούτο!!!  Επεσε διχόνοια, φαγωμάρα, αλληλοκατηγορίες και απώλεσαν όλοι την αίσθηση της κοινής μοίρας, που δεν ήταν άλλη από τον υγρό τάφο!

Η αμείλικτη, η φοβερή πραγματικότητα κάλπαζε όμως χωρίς να ρωτάει κανέναν! Το νερό ανέβαινε ένα-ένα τα καταστρώματα και η πλώρη είχε ήδη πια χαθεί μέσα στη παγωμένη θάλασσα. Ορισμένοι από το πλήρωμα, κυρίως αξιωματικοί, φιλοτιμήθηκαν την ύστατη ώρα να κατεβάσουν τις βάρκες πηδώντας οι ίδιοι πρώτοι μέσα, μα αυτές δεν έφταναν για όλους! Κάποιοι δύστυχοι, επιβάτες κυρίως της Γ’ θέσης, σίγουρα θα πνίγονταν ή θα πάγωναν στη κρύα φουρτουνιασμένη θάλασσα.  Οι υπόλοιποι, που ίσως και να χωρούσαν στις βάρκες,  πάλι διχάστηκαν! Οι μισοί έλεγαν πως, αφού σωτηρία δεν υπάρχει, καλύτερα να πεθάνουν τώρα παρά να παρατείνεται έτσι το μαρτύριό τους! Οι άλλοι μισοί φώναζαν, ας μπούμε στις βάρκες, ας μείνουμε ζωντανοί λίγο ακόμα και ίσως γίνει κάποιο θαύμα, κανένα παραπλέον πλοίο, κάτι τέλος πάντων και να σωθούμε, έστω και μισοπνιγμένοι…..

[Δυστυχώς το ωραίο παραμύθι διακόπτεται εδώ! Το τέλος του θα το μάθουμε σε λίγες μέρες ή σε λίγους μήνες, κανένας δε ξέρει ακριβώς! Ωστόσο σίγουρα δεν θα τελειώσει με το γνωστό: «Και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα»!]

Του Μάριου Πανώρα

ΥΓ. Ευχαριστούμε τον μικρό Α. για τη προσφορά της υπέροχης ζωγραφιάς του!

Advertisements

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: