Αναρτήθηκε από: Τέκμωρ | Μαρτίου 17, 2012

Το μετέωρο βήμα του Φώτη Κουβέλη

Ο Πρόεδρος της «Δημοκρατικής Αριστεράς» Φώτης Κουβέλης είναι αναμφισβήτητα μια σπουδαία προσωπικότητα της λεγόμενης ανανεωτικής Αριστεράς, με διακριτό λόγο και ρόλο τα τελευταία τουλάχιστον 25 χρόνια. Μετριοπαθής και συμπαθής επικοινωνιακά, με πολιτικό λόγο υψηλού επιπέδου, αν και έντονα επηρεασμένο από την ιδιότητά του ως νομικού. Βρίσκεται αυτή την ώρα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής ως ο απροσδιόριστος προς το παρόν παράγοντας, που μπορεί να καθορίσει τις μετεκλογικές εξελίξεις. Το κόμμα του, δημοσκοπικώς έως και δεύτερο μετά τη ΝΔ, προβάλλεται, ανεπεξέργαστα ακόμη, στη συνείδηση των πολιτών, ως αυτό που εν δυνάμει θα αποτελέσει τον κεντροαριστερό πυλώνα του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος, μετά την υποτιθέμενη κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Με την ηπιότητα του χαρακτήρα του, πείθοντας για τις καλές του προθέσεις τους τηλεθεατές, κερδίζει την δημοσκοπική εκτίμηση των απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι ίσως και να μην προσδοκούν ακριβώς τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας και της πολιτικής ζωής της χώρας, αλλά την νεκρανάσταση του επιδοτούμενου κομματικού-κλεπτοκρατικού συστήματος! Την αναβίωση δηλαδή των παλιών «καλών» ημερών, οι οποίες βέβαια μας οδήγησαν σ’ αυτό που όλοι γνωρίζουμε!

Το λέμε αυτό γιατί εκτός απ’ τον απογοητευμένο έντιμο και ανιδιοτελή ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ, υπάρχει και ο  απογοητευμένος πασόκος  επίορκος δημόσιος υπάλληλος που ξέμεινε από μίζες ή φακελάκια, ο πρώην επιδοτούμενος αγρότης, ο κομματικός συνδικαλιστής που έμεινε χωρίς αντικείμενο συναλλαγής, ο τοπικός κομματάρχης του ΠΑΣΟΚ που όλοι τον βρίζουν, ο ψηφίζων ΠΑΣΟΚ εργολάβος που δεν παίρνει πια έργα για να τα χρεώσει δέκα φορές παραπάνω κλπ κλπ! Κι αυτοί απογοητευμένοι είναι! Πως ακριβώς όμως προσδοκούν όλοι αυτοί να θεραπευθεί η «απογοήτευσή» τους; Mήπως με την εμπέδωση ενός Κράτους Πρόνοιας και Δικαίου; Δεν το νομίζουμε!

Η πολιτική πλατφόρμα του Φώτη Κουβέλη  δυστυχώς ακόμη δεν είναι ξεκάθαρη για κανέναν. Σα να μην ξέρει με ποιούς να πάει και ποιούς ν’ αφήσει. Σαν να φοβάται από τη μιά μεριά μη τυχόν κατηγορηθεί από τους «αριστερούς» ψηφοφόρους ότι προσχώρησε αναφανδόν στο σάπιο αστικό στρατόπεδο, και από την άλλη μην του αποδοθεί η μομφή ότι κακώς αποχώρησε απο τον ΣΥΝ, αν είναι να αναπαράγει την ίδια αδιέξοδη και στείρα δήθεν αριστερή ρητορική. Στο κάτω-κάτω κάποιοι άλλοι το κάνουν καλύτερα και πιό αυθεντικά απ’ αυτόν!

Δεν είμαστε σε θέση εμείς να υποδείξουμε στον Φώτη Κουβέλη το δρόμο της Αρετής ή της Κακίας! Ωστόσο, ως πολίτες, έχουμε την απαίτηση – και όχι μόνο απ’ αυτόν – να μας ξεκαθαρίσει, με σαφήνεια και πέραν πάσης αμφιβολίας, με ρεαλισμό και εντελώς συγκεκριμένες δράσεις, προς ποιά κατεύθυνση βλέπει αυτός την άρση του αδιεξόδου της χώρας. Δεν μπορεί να καταψηφίζεις το μνημόνιο κι από την άλλη μεριά να καταγγέλεις την Αριστερά του γερμανικού κοινοβουλίου διότι δεν ψήφισε την «μνημονιακή» δανειοδότηση της Ελλάδας! Είμαστε πλήρεις, και εκ μέρους του Φ. Κουβέλη, από συνθήματα υπέρ της αναδιανομής του πλούτου, χωρίς να ακούμε τίποτα συγκεκριμένο για την παραγωγικότητα. Δεν έχει υπάρξει επένδυση στην Ελλάδα που να έχει στηριχθεί από την Αριστερά από καταβολής της Δημοκρατίας, με ευθύνη και του ιδίου, μιας και συνεχίζει ακόμη απαράλλακτη την ίδια ρητορική! Πως συμβιβάζεται τούτη η άποψη με την ευρωπαική πορεία ανάπτυξης και παραγωγικότητας, την οποία επίσης, θεωρητικώς τουλάχιστον, υποστηρίζει ο Πρόεδρος της «Δημ. Αριστεράς»;

Δεν μπορεί να θεωρείς εαυτόν «αδάμαντα» της πολιτικής ζωής και από την άλλη να υποδέχεσαι, με αμηχανία έστω, τον κάθε πικραμένο «αντι-μνημονιακό» βουλευτή ή στέλεχος του ΠΑΣΟΚ! Γνωρίζει, καλύτερα φυσικά από μας, ο Φ. Κουβέλης πως όλοι αυτοί οι πικραμένοι είτε έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν θα ξαναεκλεγούν ποτέ, είτε έχασαν για πάντα τα οφίκια της φαυλότητας. Ας ήξεραν ότι θα ξαναβγούν ή ότι έχουν εξασφαλίσει κάποια υψηλή θέση στο κρατικό μηχανισμό και σου λέω εγώ αν θα προσχωρούσαν στη ΔΗΜ.ΑΡ ή αν θα συνέστηναν τα αξιοθρήνητα δικά τους κόμματα! Οι «αντι-μνημονιακοί» κομματάνθρωποι βρέθηκαν εκτός ΠΑΣΟΚ (αλλά και εκτός άλλων κομμάτων), όχι γιατί πραγματικά πιστεύουν στην αντίσταση της χώρας προς τις ντιρεκτίβες της ευρωπαικής υπερδύναμης, αλλά διότι θα επιθυμούσαν την, με κάθε τρόπο, διαιώνιση της ηδονικής νομής της όποιας εξουσίας τους. Τη συνέχιση του βολικού καθεστώτος της μίζας, των «εθνικών» προμηθευτών, της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος, της ευνοικής συνομιλίας και συναλλαγής με προνομιούχες ομάδες ψηφοφόρων, ενός καθεστώτος από το οποίο πολλά και ποικίλα οφελήθηκαν. Αφού είδαν και αποείδαν ότι μέλλον δεν έχουν, τα πράγματα αγρίεψαν, έντυσαν την έξοδό τους με «ηρωισμό» και με δήθεν αριστερό μανδύα, προσδοκώντας άφεσιν αμαρτιών και κάποια λαική συμπάθεια! Πως καλωσορίζει ο Φ. Κουβέλης ένα μέρος τουλάχιστον από τούτους τους εκφραστές του διεφθαρμένου συστήματος, ενώ ταυτοχρόνως καταδικάζει μετά βδελυγμίας το σύστημα;

Ποιά είναι τα νέα πρόσωπα, τα αναδυθέντα από τον κοινωνικό, επιστημονικό και παραγωγικό στίβο, οι αριστείς με τους οποίους θα αποτολμήσει την αλλαγή πορείας μιας κατεστραμένης χώρας; Με τους επαγγελματίες των κομματικών γραφείων Χατζησωκράτη, Λυκούδη κλπ ή μήπως με την κα  Σοφία Σακοράφα; Δεν γίνεται να επαγγέλεσαι την ριζική ανανέωση της πολιτικής ζωής και από την άλλη να επιδίδεσαι, με δόλιο υπολογισμό, στο «ευεργετικό» σπορ του χαιδέματος των αυτιών των πάντων, θυμίζοντας τις ¨καλύτερες» επιδόσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ! Εχω την εντύπωση – αν και δε βάζω το χέρι μου στο Ευαγγέλιο! –  πως ο ελληνικό λαός δεν αντέχει άλλο αυτό το βασανιστικό χάιδεμα των αυτιών, ότι ζητάει εντελώς πρακτικές απαντήσεις και εντελώς συγκεκριμένες πράξεις από τη πολιτική τάξη.

Δεν γίνεται να επαγγέλεσαι την εξωστρέφεια, τον εκσυγχρονισμό, την ποιότητα της Δημοκρατίας, την ευρωπαική προοπτική και από την άλλη να δίνεις μάχη οπισθοφυλακών μιας επιδοτούμενης εικονικής ευημερίας-φούσκας που έσκασε. Δεν γίνεται να στηλιτεύεις τον δεξιό και τον αριστερό λαικισμό και από την άλλη να εμπορεύεσαι ψηφοθηρικώς τη δυστυχία των πολιτών. Δεν γίνεται να είσαι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ, και με τους τούρκους και με τους φράγκους, και παπάς και ζευγάς. Αυτή είναι τουλάχιστον η δική μας άποψη.

Η υποψία μετατρέπεται σε βεβαιότητα. Η ελληνική Αριστερά οδεύει ολοταχώς στο δρόμο της βέβαιης απώλειας της μοναδικής ιστορικής της ευκαιρίας να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις. Να αποβάλει την υπερσυντηρητική περιχαράκωση και τον αγοραφοβικό της χαρακτήρα. Να μετασχηματισθεί (με ποιά υλικά όμως;) σε ανοιχτή και σύγχρονη κοινωνιοκεντρική δύναμη διακυβέρνησης δίνοντας θετική διέξοδο σε τούτη τη χώρα και τούτο το λαό, για τον οποίο τόσο πολύ κόπτεται στα λόγια.

Απατάται αν θεωρεί – και η ΔΗΜ.ΑΡ – ότι τα περίκλειστα κομματικά της κάστρα είναι ικανά να σταματήσουν το τσουνάμι που σαρώνει τον παλαιοκομματισμό, αναπόσπαστο μέρος του οποίου είναι και η Αριστερά. Απατάται αν νομίζει ότι, επειδή δεν κυβέρνησε, διαθέτει το τεκμήριο της αθωότητας. Βαρύνεται για τον άκρατο λαικισμό που κι αυτή ενέσπειρε, ως μικρόβιο εκμαυλισμού και αλλοτρίωσης, στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Ευθύνεται πολλαπλώς για όσα έπραξε και κυρίως για όσα δεν έπραξε και μάλιστα τούτη την ώρα που ο ελληνικός λαός την είχε την μεγαλύτερη ανάγκη. Το σύστημα δεν γκρεμίζεται με ήξεις-αφίξεις και ανεύθυνο πετροβολητό αλλά με σκληρή δουλειά, καθαρές κουβέντες,  πολιτικό ρεαλισμό και επανάσταση του αυτονόητου.

Δυστυχώς – και πάντα κατά τη ταπεινή μας γνώμη – άλλα περιμέναμε από σας κε Κουβέλη. Σας θυμίζουμε την ρήση κάποιου παλαιού σοφού της 7ης Τέχνης: «Για να μείνουν τα πράγματα ως έχουν, πρέπει να αλλάξουμε τα πάντα«! Αν στη θέση της λέξης «πράγματα» τοποθετήσετε τη φράση: επιβίωση και ευημερία του ελληνικού λαού, θα καταλάβετε τι εννοούμε!

Ο Αλιεύς

Advertisements

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: