Αναρτήθηκε από: Τέκμωρ | Νοέμβριος 10, 2012

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η σιωπή του λαού.

Το χάιδεμα των αυτιών της κοινωνίας, η κολακεία του λαού ή διαφόρων τάξεων είναι ασθένεια παλαιά, η οποία από το 1981 κατέστη επιδημία, στις μέρες μας δε έχει λάβει διαστάσεις πανδημίας. Θεωρείται από τα κομματικά επιτελεία ως ο ευκολότερος, μα και ο ασφαλέστερος τρόπος, για την διεύρυνση της πελατείας και την τελική κατάκτηση του τροπαίου της εξουσίας.

Όποιος φωνάζει περισσότερο, όποιος υπόσχεται τα πάντα και κάθε δεύτερη λέξη του είναι η λέξη «λαός» και τα παράγωγά της, αυτός θεωρείται κατά τεκμήριο και ο καταλληλότερος! «Εθνικόν είναι ότι αρέσει εις τον Λαόν» έλεγε ο Θ. Δεληγιάννης (Δηλιγιάννης, για την ακρίβεια)! «Οίκαδε» κραύγαζε το 1920 η βασιλόφρων «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις»! «Πιστεύωμεν και εις την Λαοκρατίαν» αγόρευε ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1944, πριν τα Δεκεμβριανά! «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο- Εξω οι Βάσεις του θανάτου» βροντοφώναζε ο γκουρού των σημερινών μας ηγετών, Ανδρέας Παπανδρέου, τη δεκαετία του ’70! «Λεφτά υπάρχουν» απαντούσε ο Γιώργος Παπανδρέου ο νεώτερος για να μη χαλάσει τα χατίρια των συντεχνιών, το 2009! Τα ίδια και χειρότερα ακούμε δυστυχώς και σήμερα.  Αν τούτο δεν μας είναι ορατό ίσως δεν φταίμε πραγματικά εμείς, αλλά το μέγεθος των παρωπίδων που φοράμε.

Το φαινόμενο ανατροφοδοτείται από την επιθυμία, ακόμη και την ικανοποίηση μεγάλης μερίδας του κοινωνικού συνόλου από την πρόσληψη τέτοιων «ευχάριστων» μηνυμάτων. Το ενδιαφέρον είναι, όπως δείχνουν οι σχετικές έρευνες, ότι το κάθε μέλος αυτού του συνόλου ξεχωριστά έχει την βασική πεποίθηση πως αυτά που ακούει είναι σκουπίδια! Αντίφαση που ίσως εξηγείται με την διαφοροποίηση της συλλογικής κοινωνικής έκφρασης από την ατομική, όπως άριστα περιγράφει ο Ε. Κανέττι στο έργο του «Μάζα και Εξουσία«.

Θα μου πείτε πως όλα αυτά είναι «φιλοσοφίες», εν τούτοις η κατανόησή τους μας βοηθά να αποκωδικοποιήσουμε την κρυπτοφασιστική πτυχή της ιδεολογίας του λαικισμού, η οποία δυστυχώς δεν φωλιάζει μόνο στην αγκαλιά της Ακροδεξιάς, μα διαχέεται σ’ όλο το πολιτικό φάσμα, στη κοινωνία, στις προσωπικές σχέσεις και τελικά ίσως βαθιά μεσ’ τη ψυχή μας! Δεν υπάρχει λαικιστής ηγέτης που να μην καταδικάστηκε από την Ιστορία και την συλλογική μνήμη, (μετά την παρέλευση φυσικά του αναγκαίου ιστορικού χρόνου), ως άνθρωπος που ζημίωσε έως κατέστρεψε τον τόπο του. Του λόγου το αληθές αποδεικνύουν και πάλι η επιστήμη της Ιστορίας καθώς και διάλυση της σημερινής Ελλάδας μετά από το 30ετές όργιο του λαικισμού! Κανένας νουνεχής άνθρωπος σ’ αυτό το τόπο δεν αμφιβάλλει πλέον ότι ο λαικισμός είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο της καταστροφικής μηχανής που μας οδήγησε ως εδώ.

Μπορεί κάποιος ηγέτης να απαρνηθεί τα προσωρινά οφέλη του, τα απορρέοντα από την κολακεία του πλήθους;  Nα καταστεί ίσως δυσάρεστος, ωστόσο να καταγραφεί ως χρήσιμος για το λαό του, μετά την απομάκρυνση από την εξουσία ή ακόμη και μετά τον θάνατό του; Οι αδυναμίες της ανθρώπινης ψυχής, σε συνδυασμό με τις ιδεοληψίες του πνεύματος, το καθιστούν εξαιρετικά δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο! Πλήθος παραμέτρων πρέπει να «συνωμοτήσουν» για να συμβεί, αλλά τούτο είναι ένα άλλο θέμα, αντικείμενο ίσως μελλοντικού σχολίου μας. Σας παραθέτουμε παρά ταύτα ένα ιστορικό στιγμιότυπο:

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1910 ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποβιβάστηκε στον Πειραιά, προερχόμενος από την Κρήτη, μετά από την πρόσκληση του Στρατιωτικού Συνδέσμου (Γουδί 1909), για να αναλάβει τις τύχες της Ελλάδας. Μιας  πάμφτωχης βαλκανικής χώρας, ηττημένης (1897), καθυστερημένης και υπό διεθνή οικονομική επιτροπεία!!! Το μέγιστο φλέγον θέμα πολιτικής εκείνη τη περίοδο, που θα καθόριζε αποφασιστικά τη πορεία της χώρας,  ήταν αν η επόμενη Βουλή θα ήταν Συντακτική ή Αναθεωρητική, κάτι περίπου σαν τα σημερινά διλήμματα, από πλευράς πολιτικής βαρύτητας. Ο ιδιοφυής επαναστάτης του Θέρισου, σαν έτοιμος από καιρό, ανέβηκε στην κατάμεστη, από πλήθη λαού, πλατεία Συντάγματος, όπου εκφώνησε λόγο αναλύοντας το πρόγραμμά του. Όταν ανέφερε ότι στις ερχόμενες εκλογές οι ψηφοφόροι θα κληθούν να ψηφίσουν για Διπλή Αναθεωρητική Βουλή, ο λαός απάντησε ρυθμικά: «Συντακτική, θέλουμε Συντακτική»! Ο Βενιζέλος ξαναείπε:  «Επαναλαμβάνω: Διπλή Αναθεωρητική«! Ο λαός ξανά: «Συντακτική-Συντακτική«! Και τότε ο μεγάλος Κρητικός πολιτικός φώναξε στο πλήθος έντονα: «ΕΙΠΑ! ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ» και ο λαός σίγησε! Ο σύγχρονός του Γ. Βεντήρης έγραψε τότε: «Από της ώρας αυτής η Ελλάς είχε κυβερνήτην. Δεν τον ανεκήρυξεν η φωνή αλλά η σιωπή του λαού…»! Στη συνέχεια, ως γνωστόν, ο Βενιζέλος θριάμβευσε στις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910! Μετά από δύο μόλις χρόνια, το 1912-13, η Ελλάδα ήταν μια άλλη χώρα σε μέγεθος, θεσμικό οπλοστάσιο, στρατιωτική ισχύ και οικονομική ευρωστία, γεγονός μοναδικό στην ευρωπαική ιστορία, επίτευγμα ακατάρριπτο!  Δυστυχώς αυτή την αναγέννηση του Ελληνισμού διέκοψε βίαια η λαίλαπα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914.

Ποιος ηγέτης ή ποιες ηγεσίες είναι έτοιμες από καιρό, για πράξεις άριστες, σήμερα; …Σιγή!

Του Μάριου Πανώρα

Advertisements

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: