Αναρτήθηκε από: Τέκμωρ | Φεβρουαρίου 2, 2013

O Μτσούνος: Το μνημόσυνο!

Βαρύς, σ’ ένα μνημόσυνο πήγα στη Παναγία,

Άρρωστος ήμτανε βαριά, σαν έγιν’ η κηδεία.

Ο μακαρίτης, κοντινός ήτανε ξάδερφός μου,

μεγάλη υποχρέωση αισθάνθηκα εντός μου.

Αλήθεια πως αμίλητος ήταν ο σχωρεμένος,

στραβόξυλο, μονόχνωτος και μ’ όλους τσακωμένος!

Σ’ ένα στασίδι στάθηκα, τα πόδια δεν τα παίρνω,

φτώχεια και γεροντάματα με κάνανε και γέρνω.

Σόι μεγάλ’ ο ξάδερφος, γιομάτ’ η εκκλησία,

όλοι σκυμμένοι ευλαβικά ακούγαμε τα θεία.

Πρώτος μπροστά ο δήμαρχος, καμαρωτός, σπουδαίος,

στρωτές μετάνοιες έκανε με φόβο και με δέος!

Κατάπληξη μας έκανε, σεμνή του η παρουσία,

η καλητά, η ανθρωπιά και η ευαισθησία.

Μόνο που δεν εδάκρυσε, δυό μέτρα παλλικάρι,

και όλοι μας θαμάξαμε της πόλης το καμάρι!

Ούτε που τον εγνώριζε, ξερή μια καλημέρα,

ξέρω και για δημοτικά μαλώσανε μια μέρα.

Να πεις συμφέρ’ ο δήμαρχος πως πήγε για να λάβει,

μάλλον δε το κατάλαβες, πήγε να μεταλάβει.

Κι άμα σκεφτείς για όλ’ αυτά, πως ψήφος είν’ αιτία,

άντε να ξομολογηθείς, μεγάλη αμαρτία!

Ο Μτσούνος

σ.σ. Το σκωπτικό του «Μτσούνου» τραγουδιέται κατά το ρυθμό και τη μελωδία της γνωστής «Κουκ’ναριάς»! Απόκριες έρχονται!

Advertisements

Responses

  1. Κάποτε πρέπει τούτη η γή να κάνει μία στάση
    και αυτούς που είναι άχρηστοι κάτω να κατεβάσει

    Μτσούνε εύγε! Έγραψες……


Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: