Αναρτήθηκε από: Τέκμωρ | Οκτώβριος 27, 2013

Συγνώμη παππού…

Συγνώμη παππού, συγνώμη πατέρα. Πόσες κακουχίες,  πόσο ιδρώτα και αίμα χύσατε για την πατρίδα,  για τα παιδιά σας. Θυσία,  για να μπορούν τα παιδιά σας, λέγατε, να ζήσουν ελεύθερα μια καλύτερη ζωή .

Παππού, μερικά από τα παιδιά  σας και  τα εγγόνια  σας,  ανέλαβαν να κυβερνήσουν  αυτόν τον πολύπαθο  τόπο  και, χωρίς  σταλιά ντροπή,  τον «παρέδωσαν»,  χρόνια μετά, στον ίδιο εχθρό,  έτσι αμαχητί! Κι έχουν το θράσος να μιλούν για σας,  για τον αγώνα σας , έτσι το ίδιο ξεδιάντροπα.  Και οι άλλοι, εμείς, οι περισσότεροι αραχτοί  στον καναπέ μας, σ’  έναν καναπέ που σε λίγο δεν θα είναι και δικός μας,  προσπαθούμε  να εκφραστούμε «να αγωνιστούμε» μέσα από το Internet  και το Facebook.  Συγνώμη.

μ.

Advertisements

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: