Αναρτήθηκε από: Τέκμωρ | Ιανουαρίου 23, 2015

Ως πότε μοιραίοι ;

Άντε παιδιά να σηκωθούμε από τους καναπέδες να πάμε να ψηφίσουμε. Να κλείσουμε για μία ώρα Tablets και PC, αξίζει τον κόπο.

Να μη ξεχάσουμε το 1,5 εκατομμύριο άνεργους. Τα 700.000 υποσιτισμένα παιδιά. Τα 6,3 εκατομμύρια Έλληνες που ζουν στη φτώχεια. Τους λεηλατημένους μισθούς και συντάξεις. Τα μαγκάλια. Τους άδικους φόρους, τη διάλυση της παιδείας ,τη διάλυση της υγείας. Τους νέους που δεν βρίσκουν δουλειά, τους νέους που ξενιτεύονται.

 

Οι μοιραίοι

Mες την υπόγεια την ταβέρνα,

μες σε καπνούς και σε βρισές

(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)

όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές·

εψές, σαν όλα τα βραδάκια,

να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

 

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο

και κάπου εφτυούσε καταγής.

Ω! πόσο βάσανο μεγάλο

το βάσανο είναι της ζωής!

Όσο κι ο νους να τυραννιέται,

άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

 

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα

και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού!

Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,

γαρούφαλα του δειλινού,

λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,

χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

 

Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα

παράλυτος, ίδιο στοιχειό·

τ’ άλλου κοντόημερ’ η γυναίκα

στο σπίτι λυώνει από χτικιό·

στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη

κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

 

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!

― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

― Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!

Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα

δεν το βρε και δεν το πε ακόμα.

 

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα

πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.

Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα

όπου μας έβρει μας πατεί.

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Κώστας Βάρναλης

Advertisements

Responses

  1. Ως πότε δειλοί ?


Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: